Türlü hezeyenlar ve isyanlar eşliğinde And Just Like That üçüncü sezona dadandık
ChatGPT’ye yazdırılmış gibi duran ve bizi hate-watching bataklığına sürükleyen yeni bir And Just Like That sezonuyla karşı karşıyayız. Her bölümü “Bu neydi şimdi?” ve “Bunlardan bana ne?” diyerek tamamladığımız bir sezon oluyor. Konu Sex and The City mirası olunca dayanamıyor, nefret ettiğimiz ama izlemeden de duramadığımız yeni sezona dadanıyoruz.
İlk bölümü 1998 yılında yayınlanan Sex and The City dizisi bir çoğumuzun vazgeçilmezi, tekrar tekrar izlemekten bıkmadığımız, üzgün olduğumuzda koştuğumuz bir sığınak gibi. Konu ilişkiler, arkadaşlık, seks ve şehir hayatı olunca Sex and The City’den referans vermeden duramaz, “Charlotte bir bölümde şöyle biriyle çıkmıştı ya” diye örnekler verir, kötü bir ilişkiden çıkmak isterken Samantha’nın “I love you, but I love me more” sözünü anarız. Toksik ilişki deyince Mr. Big ve Jack Berger gelir aklımıza. Her izleyişimizde farklı şeyler düşünürüz. Farklı yaşlardan pek çok kadının hayatında özel bir yeri vardır bu dizinin. (Hatırlayın Avrupa Yakası’nın bir bölümde Aslı annesine SATC DVD’leri alıyordu, “Ayol bizim bütün gençliğimiz boşa gitmiş boşa” diyen İffet bütün hayatını sorguluyordu bu dizi yüzünden.) Diziyi bu kadar benimsememizin nedenlerinden biri de çok iyi yazılması, oynanması ve bütünüyle gerçek hissettirmesiydi.
Sex and The City’nin And Just Like That adıyla yeniden ekranlara döneceğini ilk öğrendiğimizde önce “Samantha’sız Sex and the City mi olurmuş?” demiş, sonra her şeye rağmen sabırsızlıkla beklemiştik. İlk iki sezonu kâh beğenerek kâh eleştirerek (çoğunlukla eleştirerek) bitirmiştik.
Okuma önerisi – Sonsuza dek aynı insanlar olarak kalamayız: And Just Like That dizisine ilk bakış
Okuma önerisi 2 – Sad and the City: And Just Like That nerede yanlış yapıyor?
Ve Mayıs ayında dizinin üçüncü sezonu başladı. Bu sezonu izlerken aklımda tek bir soru yankılanıp durdu: “Ben ne izliyorum?”
İlk bölümde Miranda bir rahibeyle birlikte oluyor. İlginç olduğu sanılarak yazılan ama hiçbir cazibesi olmayan bir konu. Geçelim. Sonra Charlotte’ın köpeğiyle ilgili bir şeyler oluyor. “Bir şeyler” diyorum çünkü olayı takip bile etmedim! O sırada telefonumla oynuyordum. Lisa’nın asla umurumuzda olmayan belgeseli ve editör arayışı, Charlotte’ın kızı Lily’nin balet aşkı, Seema’nın yönetmen sevgilisinin peşinden bir yerlere gidişi… Hepsi hakkında diyebileceğim tek bir şey var: Umurumda değil!
Bu esnada Carrie de birbirinden değişik kıyafetler içerisinde, şahane New York apartmanında salınıyor.
Şahsen dizide bana az da olsa seyir zevki veren tek kişi Carrie. Üstelik o da berbat yazılmasına rağmen. Bu sezon sadece kelime şakaları yaparak konuşan bir kadın var karşımızda. Şakamatik robot Carrie. Yanlış anlamayın Carrie’nin şakalarına bayılırım, ama bir karakter sadece öyle konuşamaz. Her ne kadar kedi sevdalısı bir insan olarak, diziye bir kedi girmesine çok sevinsem de, Carrie öyle biri değil demekten alıkoyamıyorum kendimi. Carrie kedi bakabilir mi ya söyleyin! Neyse tüm bunları da geçelim ve gelelim Aidan meselesine.
Aidan ve Carrie arasındaki şu beş yıllık anlaşmanın saçmalığına mı, telefon seksi sahnesinin utanç vericiliğine mi, Aidan’ın gülünç bir tipe dönüşmesine mi yanayım bilmiyorum! Sezon boyunca cringe; sürekli sızlanıyor, cam kırıyor, pantolonu yırtılıyor, aldatıyor… Zaten hiç anlamadığım bir şey var: Aidan ve Carrie beş yıl boyunca iletişimi tamamen mi keseceklerdi, yoksa görüşecekler miydi? Hiç görüşmeyeceklerdiyse, bunun nedeni neydi? E ama bu sezonda görüşmeye devam ettiler. İşin kötüsü bu tuhaf kafa karışıklığı seyirciye “karmaşık bir ilişki işte” hissi vermiyor, yazarlar neyin kafasını yaşıyor diye düşündürüyor. Bu ilişkinin mahiyetine bir karar versenize.
İlk bölümü güç bela bitirdikten sonra açtım ikinci bölümü. SATC’yi o kadar seviyorum ki, başka bir dizi olsa çoktan kapatacağım bir dizinin, ikinci bölümünü de açıyorum. İşte hate-watching batağı: nefret ediyorum, umursamıyorum, sinirleniyorum ama izlemeden duramıyorum.
İkinci bölümün başında günümüz dünyasından bir genç, Lisette var. Barda Carrie ile oturmuş sohbet ediyorlar. Bir an sevinir gibi oluyorum. Günümüzde date yaşamının zorluğu, telefonun ilişkilerde yol açtığı sorunlar gibi konulara değiniyorlar ama sahne sadece 2 dakika sürüyor. Carrie tüm sohbet boyunca sadece kelime şakalarıyla konuşuyor. Konu asla derinleşmeden hop bitiveriyor.
Geçiyoruz Charlotte ve Lisa’nın asla ilginç olmayan çocuklarına eğitim koçu bulma olay örgüsüne. Bu koç işi ne zaten ben bilmiyorum. Bizim dershanede rehberlik öğretmenimiz olurdu. Gördünüz mü işte bakın, SATC ne kadar farklı hayatları anlatırsa anlatsın bize böyle bir yabancılaşma yaşatmazdı. Zengin çocuklarının okul yaşantılarıyla zerre ilgilenmediğim için, ışık hızıyla yabancılaşıyorum konuya. Neyse sonra tekrar Carrie’yi görüyoruz. O güzel bahçesinde bir şeyler yazdığı kareler beni azıcık rahatlatıyor. Hoş görünüyor. Ama ne yazdığını gerçekten anlamıyorum. O saçma sapan roman da neyin nesi? Sonra aniden Aidan çıkageliyor. “Geldiğin yere geri dön ve beni rahat bırak!” diyorum içimden, bana ne oluyorsa. Aidan her Wyatt dediğinde de kanım çekiliyor! Ben çocuğun adını bile duymak istemiyorum, haberim yok bir sonraki bölümde göreceğim. Durun oraya geleceğiz.
Bölümün devamında Carrie, Aidan’a mesaj atıyor, Aidan da thumbs-down işaretiyle yanıt veriyor. Ve bu konu o kadar uzuyor ki! Gönderdiyse gönderdi tamam! Ayrıca benim tanıdığım Carrie bunun için yüz kere mesaj atar, arardı. Berger’ın ayrılık post-it’i değil ki bu; arkadaşlarınla masaya yatırmanı gerektiren bir konu yok burada. Bölümün devamında da bir sürü gereksiz şey oluyor. “Hmm, peki, bana ne” diyerek bitiriyorum bu bölümü de. Bir tek sonda Logan Marshall-Green’i görünce seviniyorum. “Carrie, şu Aidan’ı şutla ve bahçıvanla yat!” derken buluyorum kendimi (Aaa, yazarınıza da bakın hele).
Dördüncü bölüm biraz daha ilginçti çünkü Aidan’ın evini gördük. Ama Carrie, ATV’ye binip ormanın içinden kıyafet bakmaya gider miydi, siz söyleyin? Aidan bir hafta bizde kal diyor ve Carrie de öylece kabul ediyor. Bakın ben 31 yaşındayım ve hazırlıksız şekilde gittiğim yabancı bir evde asla bir hafta kalmam. İnsan belli bir yaştan sonra kendi yatağında uyumak istiyor. Carrie de kalmaz, kalmamalı. Neyse orayı geçiyorum. Carrie’nin American Horror Story günleri böylece başlıyor. Kendini bir aile toplantısının ortasında buluyor. Adı kim-olduğunu-bilirsin-sen şeklinde anılması gereken o meşhur Wyatt’ı görüyoruz. Görmez olaydık. Altıncı bölümde Aidan, Wyatt’ın vahşi doğa kampına gideceğini söylüyor ya, umarım orada ayı saldırısına uğrar. Evet tamam, ergen bir çocuk ama biz bunu izlemek zorunda mıyız? Böyle hal ve hareketleri görmek istesem açar Süper Dadı izlerim. Seks ve şehir konulu dizimde istemiyorum böyle şeyler! Zorunda mıyım? (Cinnet geçiriyormuşum.) Wyatt’ın türlü şımarıklıkları ve şiddet eylemiyle geçen kâbus dolu akşam sona eriyor. Carrie ve Aidan odaya geçtiklerinde bekliyoruz ki, Carrie kaçsın kendini kurtarsın bu ilişkiden. Ama öyle bir şey olmuyor. Carrie Aidan’a ev anahtarını veriyor, “Yapabildiğin zaman gel” diyor.
Bu esnada Miranda haber sunarken wild countryside diyeceğine wild-cunt diyor ve bir anda meme oluyor. Aman ne ilginç! Yazarların bu gündemi sosyal medya üzerinden yakalama çabaları çok gülünç.
Wyatt’ın üzerimde yarattığı sinir stresten kendimi kurtarıp beşinci bölümü açıyorum. Bu bölüm diziye yeni bir karakter giriyor. Carrie’nin alt komşusu, huysuz yazar Duncan Reeves. ChatGPT’ye yazdırılan bir karakter daha; pipo içen, aksi yazar adam. Carrie evde bütün gün topuklu ayakkabılarla gezdiği için Duncan rahatsız oluyor ve ikili böylece tanışıyor. Carrie, artık 50’lerindesin, önceki sezonlarda kalça ameliyatı geçirdin. Evde de topuklu giymesen mi artık? İkincisi, o evin güzel parkelerinde patır kütür yürüyüp zarar veriyorsun. Bir sürü güzel ayakkabı gördük o ayrı konu. Neyse en azından bu bölümde Carrie’ye Aidan dışında bir love-interest olasılığı çıktığı için memnunum.
Bu bölümde bir de Harry’nin kanser olduğunu öğreniyoruz. Çok acı bir şey söyleyeceğim: SATC döneminde olsa belki ağlatacak bir olay örgüsü, burada o kadar karton duruyor ki, Harry’nin kanserini bile önemseyemiyorum. Acil şifalar diliyorum sadece, umarım çok uzamadan bu konu da kapanır. Glamping sahneleri de çarpı iki hızda izlenerek bölüm bitirilebilir.
Altıncı bölümde de Lisa’nın babası ölüyor. Hem de ikinci kez. ChatGPT senarist unutmuş olabilir ama seyirciler unutmaz. İlk sezonda Lisa Charlotte’a ile “Geçen sene babam öldüğünde” diyordu. İkinci sezonda baba diriliyor ve yemeğe geliyor. Üçüncü sezonda yine ölüyor.
@michaelleahcim001
Yazar ekibi geçen gün bu konuda açıklama yaptı. “İlk sezondaki üvey babaydı” dediler. Biz de yedik. Ama Lisa’nın babası o kadar umurumda değil ki, isterse on kere daha ölsün dirilsin. Ve bu hiç umursamadığımız babaya neredeyse koca bir bölüm ayrılıyor. Lisa’nın kafede buluştuğu o kadın mesela. Kim olduğunu veya olayın ne olduğunu hatırlamıyorum. Bu yazıyı yazarken hatırlamak için bakmaya tenezzül de etmedim. Dürüstçe söylüyorum işte. Ayrıca Seema’ya ne olduğunu da anlayamadım. Sen yıllardır çalışan başarılı bir iş kadınısın, ne oldu bir anda fakir düştün?
Aidan ve Carrie meselesine gelelim. Aidan yine çıkageliyor, Carrie’nin camına taş atıyor ve camı kırıyor. Çok kıymetli bir cammış, yenisi bulunamazmış. Metafor mu bu şimdi? Carrie ve Aidan’ın ilişkisini mi temsil ediyor? Öyleyse de anlamadım. Neyse sonra Aidan Carrie’ye, eski eşi Kathy ile birlikte olduğunu söylüyor. Sinsi ve kindar Aidan, aklınca Big’in öcünü mü aldın? Aidan diyor ki: “Birbirimizi bekleyeceğiz diye anlaşmıştık ama ben sana ihanet ettim.” Carrie ise “Ben öyle anlaşmamıştım” diyor. Pardon? Biz ne kaçırdık? Tekrar soruyorum: bu diziyi kim yazıyor, Carrie’ye ne yaptınız ve bu nasıl bir ilişki? Hayır, hayır ve kesinlikle hayır diyerek bölümü kapatıyorum.
And just like that… Tembel ve demode bir yapay zekâ yazar ekibi tarafından dizimiz mahvedildi. Bu sezon hakkında özetle şunları söylemek istiyorum, sezonun devamında da fikrimin değişeceğini sanmıyorum: Aidan’ı asla istemiyorum. Wyatt ormanda kaybolsun ve diziden gitsin. Olay örgüleri bomboş ve anlamsız. Kıyafetler ve evler her zamanki gibi çok estetik ama her şey çok karton. Carrie dışında kimsenin başına ne geleceğini umursamıyorum. Peki izlemeye devam edecek miyim? Ne yazık ki evet!